The pretense of normality reviews
reviewer: Rowan
rating: 91%

The first time I faced the new The Setup full length album “The Pretence of Normality” I was afraid that it was going to be quite metallic. After having listened to this CD the first time however, I had to revise my opinion, which was mainly based on the metallic artwork. This release brings us quality hardcore that fits perfectly into the GSR catalogues.

Like most other GSR bands, The Setup from Belgium plays hardcore in a crushing, dark and destructive way. Combining discordant grooves, seething vocals and thundering drum work, this band can be compared with bands like Converge, The Hope Conspiracy, Modern Life is War, Turmoil or Harvest. This kind of music is quite exceptional to come by between all the hardcore bands in Europe and especially Belgium, but The Setup plays it with full sincerity!

After their debut EP “Nine Kinds of Pain” this new release is nothing but impressive. With such a well received debut, you would guess it’s hard to take things to the next level, but The Setup certainly succeeds. With songs like “Out Of Sync”, “Sure Death” or “Theory of The Crime” they bring us hardcore anthems that will surely make you crash your living room. Not only these guys control their instrument to the max, they also have an interesting choice concerning audio samples. In the song “Sure Death” this band uses samples from “Requiem for a Dream”, and I think this worked out fucking awesome! Another song that is full with samples is the last song “Black Water”. These songs really help this release to get the amazingly dark vibe they have, and “Black Water” is an amazing ender. Also where country fellows Rise & Fall didn’t succeed with “As The City burns”, The Setup does with a somehow similar part in the song called “Nails”.

Although this release brings you 11 songs with a hardcore breathing sound, I actually think a lot of metal head will also dig this release. The heavy mosh parts and the slow head banging parts are executed with commitment and care. And this causes this album to keep your attention for a lot more than 33 minutes.
reviewer: BPP
rating: 5 stars

The Setup is known of their various killer live shows. Recently they played an amazing show on Belgians first open air punk/hc festival every year, together with Ringworm where they were on tour with. Shows, shows, tours,… indeed you got it, everybody in Belgium should know and appreciate this band, The Setup is a real tour-machine.
Durning the years they built up an amazing live reputation and as a result of this they got a lot of experience. After ‘Nine Kinds of Pain’ – their debut EP, that’s still in the direct area of my cd player – they released their first full-length album on GSR Music. ‘The Pretense of Normality’ is a great 11-tracked masterpiece that blows yer guts out. 11 tracks of relentless new school hardcore, that do critics remind of bands like Unbroken, Harvest and Turmoil.
GSR & The Setup has been a great partnership with this amazing release as response. The listener of this album will be confronted with discordant grooves and destructive breakdowns mixed with thundering drums and a seething vocal delivery. This release breaths experience, power and dedication.
Concluding: ‘The pretense of normality’ is thé shit! This killer record will certainly hit my hitlist at the end of 2005! Make sure you grab a copy of this album, you will discover that hc is better now than it ever has been!
reviewer: Maurice
Rating: 4,5/5

In the Netherlands we say “what’s good comes fast” and that’s what comes up into my mind when I think about the Setup. A year ago they released their debut EP ‘Nine Kinds Of Pain’ and within a year a whole full album is written and released. And considering the quality on the new one you can’t say that it’s done in a hurry. Due to the mix it isn’t easy the first times to get close to the sound of ‘The Pretense Of Normality” but spinning the disc more and more brings you in the world of The Setup.

The (ex)-members of Circle and Thumbs Down bring their new school hardcore hard and a right in your face. The most remarkable thing on this disc is the coherence between the songs. It seems that before they’ve recorded they really knew how to order their songs. The thirty three minutes are a musical battlefield of hope, frustrations and releasing anger played with intensity that you don’t see much in hardcore nowadays. The mix of fast driven hardcore riffs, crushing breakdowns and dissonant guitar parts brings an impressive dark vibe. Listen to samples in the first song and closing anthem “Black Water” and you’ll know exactly what I mean. After a lot of spins all of sudden you discover more and more on this disc. Check the melodic riffs that are on the background: some people will say that’s a bad decision but it completes the sound of these Belgians definitely. It’s difficult in hardcore to convince the listener in every track of a full length but The Setup succeed. That’s why I don’t mention which songs are the most remarkable because they are all good. The reason they don’t catch the full score is because I probably think that on a possible next full length this five piece could top their creations they’ve spread on ‘The Pretense Of Normality’.

Off the record zine

It’s not so hard to write a hardcore record these days. But it is hard to write a hardcore record that won’t bore the living shit out of me. Fortunately, THE SETUP decided they wouldn’t do that. What a bunch of swell guys they are. Last year, they pleased the public with their EP/7″ Nine Kinds Of Pain, and now they’ve finally released their first full length on GSR Music. I found their previous effort to be quite pleasing but it could never really grab me by the throat, which was a pity. It had a lot of drive and anger in it, but I missed some real songwriting here and there. The Pretense Of Normality however proves that THE SETUP is more than just another one trick pony. The songwriting has improved drastically and the overall sound has matured a lot. The average tempo has been taken a notch down, which brings a balance to the album. They have dared to use complex structures, but nevertheless succeeded in respecting the songs. It takes courage and talent to write an album this varied within a genre that has been beaten to death many times already. You can still hear the obvious UNBROKEN influence, but I also hear some Life Of Agony, some Cave In (you know, the guitar delay) and even some old Downset. Contrary to their previous EP/7″, The Pretense Of Normality does grab me by the throat and keeps on squeezing it ’till the last song. Guest appearances by labelmates Bjorn (RISE AND FALL) and Klaas (THINK IT THROUGH). Nice cameos, but they weren’t really necessary because to me. They don’t really add something to the songs, I think. But that’s just one minor point of criticism. So come on kids, for a reasonable price you get a mind boggling layout (I still don’t really know what to make of it), a solid production and an excellent album. Will make your ears bleed for approximately 33 minutes, and that’s the perfect length for a good hardcore record.
Reviewer: Martijn Welzen

How much anger can five guys from Belgium have? This record is spitting more bile than any record from these lowlands ever has, maybe with the exception of Liar. Then again, Liar always uses a massive metal foundation were The Setup crush you with a ton of bricks through a mixture of the Hope Conspiracy, Turmoil and Terror. It sounds less massive as a metalcore band, yet definitely as lethal. And following that same train of thought I can also see where the Unbroken resemblance is coming from. You don’t have to fill every square inch with heavy riffs, but if you choose your breaks carefully you can cause a lot of collateral damage for sure. More for less so to speak, and in the end it adds to the tension. As a whole The Setup has built their sound on an era when “new school” still really was new, and brought it up to 2005 speed. Add to this the bands excellent song writing and a new “must have” is born. I’ve just got to see them on stage.
Reviewer: Jan Bleyen
We hadden het nooit gedacht, maar een van de beste platen die we in 2005 tot dusver in onze luistergrage handen kregen is een hardcore metalplaat, en bovendien opgetrokken uit vaderlandse woestheid. Het debuut van The Setup toont niet alleen dat de Belgische hardcorescène leeft, maar zelfs dat ze op wereldniveau mee kan doen. The Pretense Of Normality is niets minder dan topklasse.
Het was al een verontrustend tijdje geleden dat we het kopstootgevoel van een écht knallende debuutplaat nog eens mochten meemaken. The Setup doet er nog een welgemikte stomp op het middenrif bovenop. Op amper 33 gevarieerde minuten stoomt The Pretense Of Normality elf knappe moderne hardcorenummers langs de trommelvliezen. En dit in een productionele omgeving die — zeker voor een hardcoreplaat — verrassend knap uitgebalanceerd is, en die de verschroeiende livereputatie van The Setup meer dan eer aandoet door een gevuld en donkergekleurd geluid.
We moesten bijna letterlijk eens diep naar adem happen toen we schuimbekkend brulkanon Dries Olemans (ook bekend van een andere Belgische trots, Circle) met een scheurend “I will not bow down” The Pretense Of Normality in gang hoorden stampen. De oorlogszone voor de rest van het album wordt op opener “Out Of Sync” onmiddellijk krachtig afgebakend: oprechte, beenharde, compromisloze agressie, een ritmesectie die gewapend beton zou doen kraken, en driftig en technisch solide gitaarwerk.
The Pretense Of Normality is dan ook vooral een album om loei en loeihard door de boxen te laten branden. Het dampende “Impaired Judgement” dat een old school breakdown naadloos aan de moderne donkerte weet te koppelen, het ontembare refrein van “Bloodlust”, het pompende ritme van “Death Of A Nation”: er is geen enkel nummer dat ‘high volume’ niet ten volle verdient. “Judas Kiss” blinkt dan weer uit met een erg knappe variatie in de opbouw.
Ook de tweede helft van het album blijft uiterst overtuigende, hard stompende, en vooral gevarieerde klassehardcore verzorgen. Uitschieters zijn het heerlijk kickende “Degrees Of Separation”, het furieuze “Nails”, en het loodzware “Abattoir” dat met “We’re all getting fucked” een waarheid van een openingszin vast heeft. Ook afsluiter “Black Water” verdient een aparte vermelding: een zeldzame instrumental in de hardcorewereld, en dan nog wel een van bijzonder sterke makelij. Een slepend ritme en intrigerende samples zorgen voor een overweldigende luisterervaring.
Geruchten uit alle windrichtingen bevestigen dat The Setup het aan het maken is, en dat verbaast ons geen droge sik. Het zou wel eens het perfecte moment kunnen zijn om bij wijze van hun debuut een bulldozer van een metalalbum aan te schaffen, ook voor wie hardcore metal niet direct in het hart draagt. Het is met platen als The Pretense Of Normality dat wij het adrenalinegebonk van onze eerste metalcassettes plots weer opnieuw voelen pompen. Ideaal voor de examengaande, solliciterende, of kortweg stressende mens, verzekeren we u: zo een paar muzikale voorhamers in gedachten.
Reviewer: Gerco Zwiers
Rating: 90

Terwijl tal van wiskundecorebands zich in allerlei bochten wringt om maar niet voor één gat te vangen te kunnen zijn, weet deze band écht oprecht te verbazen. Net wanneer je dacht dat de combinatie van metal en hardcore geen geheimen meer voor je had is daar namelijk The Setup, die met zijn GSR-debuut ‘The Pretense Of Normality’, de opvolger van de MCD ‘Nine Kinds Of Pain uit 2004 (Eye Spy Records), indrukwekkend vaststelt dat je met deze veelbeproefde mix weldegelijk nog voor verrassingen kunt zorgen.

Al wordt de veelzijdige muziek van The Setup eigenlijk wat tekort gedaan met het stempel ‘metalcore’. Deze Belgen gebruiken wel elementen uit de (thrash) metal, maar The Setup is toch in de eerste plaats een hardcoreband, een erg avontuurlijke hardcoreband bovendien, die niet onwelwillend staat tegenover, voor hardcore-begrippen, onconventionele ideeën. Dat zij door GSR Music aangeprezen worden als ‘innovatief’ en ‘ongewoon’ is ditmaal dan ook eens geen grootspraak, maar de keiharde waarheid.

Ondanks dat namen als Unbroken en Refused hoogstwaarschijnlijk niet ontbreken in de platencollectie van de Vlamingen, liggen invloeden er nergens dik bovenop en zet The Setup hier een behoorlijk ‘eigen’ geluid neer. ‘The Pretense Of Normality’ klinkt gedreven, overweldigend en gepassioneerd, maar tegelijkertijd enorm soepel en losjes, zodat er vanaf het explosieve ‘Out Of Sync’ tot aan de soundtrackachtige, haast epische hekkensluiter ‘Black Water’ van geforceerdheid of gedram geen seconde sprake is. Ergo: The Setup flikt ‘t!
Reviewer: Guy Van Campenhout
Rating: 4/5

Nog niet zo gek lang geleden was België wereldwijd een hofleverancier van sterke hardcore-acts. Deviate of de bands uit de Westvlaamse H8000-scene konden rekenen op internationale erkenning. Die aandacht ebde wat weg en pas de laatste tijd duiken er opnieuw bands op die internationaal potten kunnen breken. The Setup behoort alvast tot die categorie, want wat ze op hun debuut ‘The Pretense of Normality’ laten horen zit bijzonder goed in elkaar, klinkt als een klok en laat hoofden vrolijk mee knikken.

Metal- en hardcorebands vloeien regelmatig in elkaar over en dat is bij The Setup ook het geval. De licht hysterische schreeuwzang en de vrolijke afwisseling tussen uptempo polkabeats en logge, trage stukken komt uit de hardcore, maar het algemene geluid en de opbouw van verschillende nummers doen veeleer aan metal denken. Wat het geval ook zij, het is die combinatie die The Setup een voetje voor geeft. De plaat begint verrassend rustig met ‘Out of Sync’, maar wanneer dat nummer losbarst raast er een orkaan door de huiskamer. De laaggestemde gitaren ronken en zoemen dat het een lieve lust heeft en gedurende heel de schijf heerst een opgefokte sfeer. The Setup neemt geen gevangenen. De vertraging die vaak zit ingebakken in hardcorenummers tijdens de muzikale brug is geen cliché geworden maar zit netjes op zijn plaats. Het zijn precies die zogeheten breakdownpassages die The Setup de allures van een razende pletwals geven. Iedereen die eraan blootgesteld wordt moet mee bewegen, willen of niet. De vuisten in de lucht, het hoofd op en neer zwaaiend en luidkeels meebrullend wordt de glorieuze terugkeer van Belgische hardcore ingeluid. Hoewel ‘The Pretense of Normality’ elf nummers kent lijkt het alsof deze schijf voorbij vliegt. Tracks als ‘Bloodlust’ of ‘Sure Death’ vragen om meer en nergens slaat de verveling toe. Het superieure geluid dat deze cd siert is de kers
op de taart.

Mits de juiste steun en de correcte promotie zit het er dik in dat The Setup het helemaal kan maken. Dat heeft de band niet te danken aan een goed uitgekiend plan, maar wel aan de intrinsieke kwaliteiten die dit Belgische vijftal bezit. ‘The Pretense of Normality’ beukt dat het een lieve lust heeft en mag gerust door de luidsprekers van vele huiskamers schallen.

Reviewer: Tim Rollé
Rating: 96

Wat kan het bespreken van een plaat toch moeilijk zijn… Ik zou het mezelf makkelijker kunnen maken door de biografie van de band klakkeloos over te nemen, maar ik doe het niet. Daarvoor heeft deze CD gewoon teveel bloed, zweet en tranen gekost. Dat hoor je gewoon. Terwijl ‘The Pretense Of Normality’ door mijn stereo blaast, staar ik wat naar een leeg scherm en probeer ik te vatten wat er op dit moment door me heen gaat. Ik hoor kracht, finesse, emotie, rauwheid, passie, vakmanschap, woede en energie, allemaal op één album. In één woord? Indrukwekkend. Ik keek al enkele maanden uit naar de komst van het debuutalbum van dit Belgisch vijftal, maar hier had ik zelfs niet op gehoopt. Een goed jaar geleden verscheen ‘Nine Kinds Of Pain’, de debuut-EP van The Setup. Al snel werd het gezelschap in een eng hoekje gestopt, weliswaar met kwalitatief hoogstaande hardcorebands zoals The Suicide File, The Hope Conspiracy en Unbroken, maar met deze CD bewijst The Setup dat ze nog veel meer in hun mars hebben. Hun ongepolijste sound werd aangedikt met de monsterriffs van de gitaartandem Raf-Andries, die als een pletwals over de elf nummers heen razen. Deze heaviness miste ik een beetje op hun EP, terwijl deze er live steeds staat als een betonnen bunker uit de Tweede Wereldoorlog. De breakdowns hebben wat weg van bands zoals Most Precious Blood en Throwdown, terwijl het duistere, intense kantje van de plaat me doet denken aan Unbroken. Ook andere bands uit de late jaren negentig hebben duidelijk hun sporen nagelaten op het geluid van The Setup.
Ik denk hierbij bijvoorbeeld aan Harvest en Despair. Toch reikt ‘The Pretense Of Normality’ verder dan de hardcorescene alleen. Dat is net het mooie aan dit album. Het industriële, steriele sfeertje dat mede gecreëerd wordt door de samples tussen de tracks, geeft een idee van hoe Tool zou klinken, moest het een hardcoreband zijn. Eigenlijk was deze bespreking toch niet zo ingewikkeld. Alles klopt aan dit album en alles hangt samen: de sound, de teksten, de productie en de lay-out. Allez, vooruit… Wie doet beter?
reviewer: Triforce

De zanger van The Setup ken ik van de Belgische band Circle, een band die behoorlijk rockende muziek maakt, maar ook vrij rustig is met veel cleane zang. Bij zijn nieuwe band heeft zanger Dries de cleane zang achter zich gelaten en gaat helemaal los. Met hun debuut-CD, The Pretense Of Normality eert The Setup namelijk de stijl hardcore die gemaakt werd halverwege de jaren 90. Zoals bij alle muziekstijlen, beweegt ook hardcore in cirkels en nu is deze stijl weer eens uit de mottenballen gehaald.

De ritmesectie van The Setup bestaat ook uit bekende muzikanten. Zij maakten ooit deel uit van de old school band Thumbs Down. Het is leuk om te zien dat deze heren het ditmaal over een geheel andere boeg gooien. De muziek op deze plaat is namelijk new school hardcore in de trant van legendarische bands als Unbroken en Turmoil. Deze stijl hardcore hoor je tegenwoordig nauwelijks meer; het is alleen pure old school of metalcore wat de klok slaat. Het concept is dus in ieder geval al goed.

Dan komen we toe aan de uitvoering. Alle randvoorwaarden zijn sowieso uitstekend ingevuld: de productie is uitstekend en het artwork is prachtig. De elf nummer op dit album hebben veel variatie. Ze zijn zowel melodisch als bruut. Snellere stukken worden afgewisseld met mid-tempo groove en de nummers zitten qua opbouw goed in elkaar. Het is duidelijk te horen dat de bandleden geen groentjes zijn in de muziekscene. The Setup levert met dit album een zeer indrukwekkend debuut op en ik ben benieuwd hoever deze band in de toekomst kan gaan reiken. Dit is een must voor liefhebbers van deze stijl die terug is van weggeweest.
Reviewer: Patrick
Rating: 88/100

Doodgegooid word je ermee: hardcore. De ene na de andere band lijkt er mee op de proppen te komen. En net als je denkt dat je alles wel gehoord hebt en elke volgende release in het genre je niet meer de volledige cd kan boeien, is daar plotsklaps een totale verrassing die ervoor zorgt dat ik mijn mening weer helemaal moet omgooien.

In dit geval zorgt het Belgische The Setup met hun nieuwe cd ‘The Pretense Of Normality’ voor de verrassing. Deze band bracht vorig jaar een EP uit (‘Nine Kinds Of Pain’) en hoewel het veel positieve reacties kreeg, was de band er zelf niet tevreden over. “Het was bedoeld als een demo, maar een aanbod om het uit te brengen als cd en als 7″ konden we niet weerstaan. ‘The Pretense Of Normality’ is veel meer waar de band voor staat en wat de band is.”, aldus gitarist Andries Beckers. De band bestaat voor een deel uit leden van de voormalige jaren negentig hardcore bands Circle en Thumbs Down. Maar The Setup is niet van plan een revival van vervlogen tijden te beginnen. Ze spelen meedogenloos harde, hedendaagse hardcore, dat iets weg heeft van bands als Converge, Hope Conspiracy en Turmoil (ten tijde van “Process Of …”). ‘Death Of A Nation’, ‘Theory Of A Crime’, ‘Black Water’. Van begin tot het eind vuurt The Setup hun verbrijzelende songs op je af. De muziek van The Setup is agressief, bruut, extatisch, vernietigend en explosief. Tot nu toe niet heel anders dan menige hardcore release, toch? En toch heeft The Setup iets dat deze cd indrukwekkender maakt dan de gemiddelde hardcore release. The Setup confronteert je met wanstaltige, complexe structuren en de band begrijpt dat meer niet altijd beter is; waren de nummers op de EP vooral erg snel en heftig, de nieuwe songs zijn qua tempo een tandje langzamer en gevarieerder. Het gebruik van samples in de nummers geeft daarnaast enorm veel afwisseling, sfeer en enorm veel body aan bepaalde tracks (‘Black Water’). Doordat de band ook wat componenten thrash metal aan de hardcore heeft toegevoegd is dit een cd die niet alleen de fervente hardcore fanaat, maar ook de metal liefhebber aan kan spreken.

‘The Pretense Of Normality’ heeft mij vanaf de eerste keer luisteren direct in een dusdanig verstikkende en beklemmende wurggreep genomen dat het mij niet meer los kan laten. Wees dus gewaarschuwd als je je cd gaat luisteren want voordat je het weet, ben je verslingerd aan deze 33 minuten razernij en is ervan loskomen een onmogelijke opgave!
reviewer: Daniel Calder
rating: 4/5

Na een knallend optreden op Groezrock, hebben de mannen van The Setup hun nieuwste album The Pretense Of Normality uitgebracht op GSR. Hun eerste full length album, na hun geweldige Nine Kinds of Pain EP.De mannen van The Setup zijn ontstaan uit diverse hardcore en metal bands, waaronder uit de Belgische hardcore legende Circle.Het intense geluid van The Setup klinkt als het donkere, mysterieuze werk van Most Precious Blood, het knallende drumwerk van The Hope Conspiracy, en de vocals en de productie doen erg denken aan het Duitse Destiny. Deze laatste band is vrijwel een kloon van het bekendere (en Amerikaanse) Poison The Well.

Opener Out Of Sync begint met een soort stormachtig sfeertje, waardoor je vervolgens in het nummer geknald wordt. Je heart, mind and soul worden tijdens dit nummer flink op de proef gesteld, want ik kan me zelden zo’n intense opener van een CD herinneren. Verder geeft de CD veel beukwerk, maar tijdens het intro van Bloodlust word ik verrast door een vrij rustige riff, dat kort daarna natuurlijk veranderd in een zware beatdown met zware melodische klanken waar je bijna kan wegdromen in een vreemde euforische roes. De rest van het album geeft ongeveer dezelfde formule, veel tempowisselingen die ontzettend strak op de plaat zijn uitgevoerd. Er is wel wat geëxperimenteerd met Mogwai en Isis geluiden.

Op de laatste track van het album Black Water wordt je omver geblazen door een muur van geluid, dat gevoel dat je krijgt bij een intens stuk van Godspeed You! Black Emperor. De teksten van de band zijn vrij diepzinnig, maar geven de gemiddelde luisteraar genoeg te bieden aan hardcore teksten over zelfontplooing, corruptie en andere wereldzaken. Er zitten ook verrassende onregelmatige beatdowns in, waar je toch wel van staat te kijken van het staaltje techniek dat de band op de plaat laat horen. Kernwoorden voor dit album: Mystiek, zwaar, duister, melodisch en gewoon puur hard!

Houd je een beetje van wat zwaardere hardcore, waar toch de melodie in de donkere sferen te vinden is? Laat dan al die Amerikaanse screamo/metalcore/emo bands voor wat ze zijn, en schenk eens aandacht aan onze zuiderburen, want het barst hier in de Benelux van de talent!
reviewer: xsebx

It was a sad day when Germany’s outstanding “Paint the Town Red” called it quits recently, but who would have deemed it possible for their successors to arrive so soon? Featuring the rhythm section of now defunct hardcore outfit Thumbs Down and frontman Dries Olemans of the groundbreaking but sadly short-lived Circle, The Setup are ready to set some misconceptions about hardcore straight.

No metal, no testosterone, no fake-hatred – just pure frustration with splashes of bile. The Hope Conspiracy and Unbroken come to mind, easily two of the best bands hardcore has ever produced. And The Setup is an equal contestant rather than a cheap copy. Musically, the urgency of the crushing storm of no-holds-barred parts and devastating breakdowns is hard to resist and can’t deny a distinct catchiness despite the sheer anger and brutality that is unleashed here. And although The Setup’s approach to hardcore is rather traditional, the eleven tracks on “The pretense of Normality” don’t sound dated at any rate. While musical heaviness in itself is nothing terribly novel, Dries finds the right words to give the music a solid lyrical backbone. Paralysis, alienation, and frustration dominate the picture and although Dries does not beat around the bush here, his lyrics are really well written and nowhere as trite or heavy-handed as what most hardcore has unfortunately come to be. Rather, this is a healthy blast from the past for those who’ve seen American Nightmare’s lyrics reform the scene. The massive coarse shouting and the pounding instruments are perfectly set in scene by the Ace Zec production, putting the finishing touches on a hardcore album that is as raw as it is real.

While so many bands try so desperately to be heavy, bitter, and aggressive just to end up making a complete ass out of themselves, The Setup burst with distilled frustration and deliver a cathartic musical experience that is sure to please fans of real hardcore. I’m impressed!
Reviewer: Thomas
Punkte: 3,5/4

Die Frischzellenkur des eingefahrenen Hardcore kommt aus Belgien. Denn mit „The Pretense of Normality“ stutzen THE SETUP das Genre zurück auf bodenständiges Normalmaß. Hier wird kein trendgemäßer Metal-Core geboten, sondern moderner Hardcore mit Anleihen verschiedenster Stilgattungen zelebriert. Im Windschatten von UNBROKEN wird die progressive Gangart der frühen Neunziger mit Metalanleihen gewürzt und auf sattem Aggressionslevel fachgerecht angerichtet.

Die elf Tracks sind dicht gesponnene Perlen intensiver musikalischer Ertüchtigung. Es wird geschrieen, brachial in die Saiten gegriffen und immer vorwärts getrommelt. Auf stumpfes Gebolze wird dabei gänzlich verzichtet. Ähnlich KERSEY steht auch bei „The Pretense of Normality“ klangliche Vielfalt im Vordergrund. Aller Härte zum Trotze sind die Songs auf Melodien gebaut. THE SETUP verstehen ihr Handwerk, ihr bemerkenswertes Debüt ist gleichsam ihr Gesellenstück. Veröffentlicht über „GSR Records“.
Reviewer: marcus
Rating: 10/10

Was kann ich sagen? Diese Platte burnt ab dem ersten Track und dröhnt seit nunmehr gut zwei Wochen jeden Tag mindestens zweimal durch meine Boxen!

Das Debüt der belgischen Hardcore-Band The Setup ist ein wirklicher Ohrenschmaus in Sachen New-School-Hardcore mit einem leichten Hang zum Metalcore! Die Songs sind so was von fett aufgebaut und haben diese Energie, die einen selbst zu Hause einfach aufspringen und rummoshen lässt! Da wird meine kleine Butze schon mal zum ausgewachsenen Mosh-Pit! 😉

Aber mal Spaß bei Seite! Was The Setup mit „The Pretense of Normality“ abgeliefert haben hat mehr als Hand und Fuß! Man merkt richtig, wie diese Band hinter dem steht, was sie hier auf elf Tracks darbietet. Da gibt es fette Mosh-Riffs, Breakdowns, wie sie fieser nicht sein könnten, Knüppel-Parts, die nach vorne gehen wie sonst was, und einen Frontmann der mit aggressiven Growls seine Wut nur so aus dem Bauch schreit (Sänger Dries Olemans schreit übrigens auch bei Circle, die ebenfalls sehr empfehlenswert sind)!

Vergleiche zu Bands wie The Hope Conspiracy, Unbroken, Turmoil, Born From Pain oder gar Maroon („Antagonist“-Ära) kann ich ohne mit der Wimper zu zucken unterschreiben! Diese Band ist einfach nur spitzenklasse: Die Musik ist frisch doch gleichzeitig bodenständig und hat so viele kleine Schmankerl eingebaut, dass ich selbst nach dem x-ten Durchgang noch neue Feinheiten entdecke!

Mein Fazit: „The Pretense Of Normality“ ist mit das beste Hardcore-Album, was ich in den letzten Monaten in die Finger bekommen habe. So sollte New-School-Hardcore meiner Meinung nach sein: viel Herz, viel Wut und ein Hauch Metal! Großartig!
Reviewer: RG
Rating: 6/7

Gang Style Records sind inzwischen ja dafür bekannt ein goldenes Händchen für herausragende Hardcore Bands aus Benelux zu haben. Mit ihrem neuesten Signing The Setup stellen die Labelmacher dies wieder eindrucksvoll unter Beweis. The Setup liefern auf ihrem Debüt Album modernen Hardcore ab der alles hat was Hardcore im Jahr 2005 haben muss. Wut, Energie, Emotionen und originelle Songs. Die Band orientiert sich dabei an Vorreitern wie The Hope Conspiracy, Give Up The Ghost und somit natürlich auch an einer ganzen Latte 90er New-School Bands wie Unbroken, Harvest oder auch Turmoil. Alle elf Songs treffen zielgenau und entfachen beim Hörer Feuer. Die Songs sind meist ziemlich straight, es bleibt aber immer genug Platz für noisige Gitarrenläufe, Samples und sogar melodischen Gesang in „Nails“. Gastauftritte gibt es von Leuten von Rise & Fall sowie Think It Through. Die Platte durchläuft zahlreiche Hits wie „Theory Of A Crime“, „Impaired Judgement“ oder „Judas Kiss“ und endet in dem atmosphärischen Hammerinstrumental „Black Water“. Die Band sprüht nur so vor Spielfreude und Engagement. Anzumerken ist vielleicht noch, dass bei The Setup Leute von Circle und Thumbs Down wieder aktiv sind. Ansonsten gibt es nichts zu sagen außer der dringenden Empfehlung sich diese Band zu Gemüte zu führen.
Reviewer: Patrick
Rating: 4,5/5

“Mitten in die Fresse rein!“ So könnte man das aktuelle Album der Hardcoreband The Setup in einem Satz beschreiben.

Schon direkt der erste Song, der mit einem kurzen Intro beginnt, macht Lust auf mehr… auf viel mehr! Wen wundert’s wenn die fünf Jungs von The Setup ihr Werk dann noch “The Pretense of Normality“ nennen, was so viel wie “Der Vorwand der Normalität“ heißt. Aber was ist heute schon Normal?

Wie schon gesagt, bereits der erste Song, der sich “Out of Sync” nennt, macht Lust auf mehr, und genau das bekommt man auch! Eine Orgie aus fetzenden Gitarren und treibenden Drum-Grooves, die zusammen mit gut abgestimmten Bässen und Gesang nahezu perfekt klingend aus den Lautsprechern hämmern, lassen das Herz jedes Hardcore-Liebhabers höher schlagen. Wobei man sagen muss, dass “The Pretense of Normality” mit Sicherheit auch etwas für Leute sein dürfte, die sonst nicht zu den Hörern von Hardcorebands zählen.

Bereits auf ihrer Debüt-EP “Nine Kinds Of Pain“ konnten die Jungs zeigen was in ihnen steckt, und nun haben sie es geschaff,t noch ein Level höher zu spielen. Bei Songs wie “Death of a Nation” und “Theory of The Crime” hat man’s schwer, Ruhe zu bewahren und nicht total hemmungslos abzugehen und im Rausche der Musik die komplette Wohnungseinrichtung zu zertrümmern. Insgesamt ist das komplette Album ein energiegeladenes Werk, das nicht nur für Hardcorefans ein Ohrenschmaus ist. Bleibt nur noch zu hoffen, dass dies nicht das letzte Album der fünf Belgier ist.
reviewer: Thomas Eberhardt
rating: 7

Dries Olemans, ehemals Sänger bei CIRCLE, die ja schon auf Reflections veröffentlicht haben, hat nun mit THE SETUP ein etwas geartetes Projekt ins Leben gerufen. Anfangs habe ich nichts außergewöhnliches davon erwartet, da das Layout eben eine sehr traditionelle Metalcore-Scheibe vermuten ließ, aber als das Info dann Vergleiche mit TURMOIL und UNBROKEN anführte, wurde ich dann doch neugierig. Tatsächlich, die Belgier klingen angenehm nach den Stakkato-Riffs der unlängst wegen Erfolglosigkeit aufgelösten TURMOIL. Zwar erreicht man nicht ganz deren Klasse, da das Tempo eher gesetzt ist, aber trotzdem ein Album, dass zeigt, wie gut man ohne Metalcore-Elemente auskommt. Etwas zu klischeehaft ist mir, wie bereits erwähnt, das Layout, aber ansonsten sind die elf Lieder wirklich mal was anderes und auch wenn sie noch ausgeflippter und abwechslungsreicher sein könnten, gibt das Debüt der fünf Herren keinen Grund zum Tadel. Ich kann mir auch vorstellen, dass die Songs live richtig Spass machen, da sie eben den Hardcore zu Beginn der Neuziger ins Gedächtnis rufen.

Die Band The Setup kommt aus Belgien und existiert auch noch nicht wirklich lange. Gegründet wurde die Band 2003 und ein Jahr später erschien die erste Single der Band. Knapp ein Jahr später steht auch schon der erste Longplayer in den Startlöchern, mit dem man auf GSR Music gelandet ist. Musikalisch gibts hier schnellen Hardcore gepaart mit Metal, der Schwerpunkt liegt dabei aber definitiv auf dem 90er Hardcore wie man ihn von Bands wie Turmoil oder Earth Crisis kennt. Dazu kommen Breakdowns und ein verdammt emotionaler Schreigesang. Was die Band hier liefert gefällt mir recht gut, vor allem die immer wieder auftauchenden Mosh-Parts während den Songs. Aufmachung der CD geht hier auch in Ordnung. Im aufklappbaren Booklet findet man neben einem Foto der Band auch die kompletten Texte der Songs.
reviewer: Tito Wiesner
rating: 8/10

Die letztjährige EP war ja schon eine nette Angelegenheit, dass das Debüt-Album der belgischen The Setup aber derart überzeugen würde, hätten wohl nur die wenigsten erwartet. The Pretense of Normality ist ein Traum für alle, die dem HC-Sound der frühen Neunziger nachtrauern – hier standen Bands wie Turmoil oder Undertow Pate für elf aggressive, metallisch angehauchte, aber niemals ins Metalcore-Klischee abdriftende Songs mit brutalen Breakdowns und den in letzter Zeit leider viel zu selten gehörten Chugga-Chugga-Parts. Dazu kommt manischer, intensiver und sehr emotionaler Schreigesang, und fertig ist eine Platte, die auch allen Freunden von Hope Conspiracy Freudentränen in die Augen treiben dürfte. Endlich mal wieder eine Scheibe, die wirklich von vorne bis hinten Hardcore ist – musikalisch, emotional, textlich. Belgien is back on the map!
reviewer: Michael Edele

In Belgien auf ‘ne Hardcore-Band zu treffen, dürfte kein großes Problem darstellen. Den Sound scheint man dort schon mit der Muttermilch aufzusaugen und entsprechend viele, hochklassige Bands gibt es in dem kleinen Land auch. Aus den Überbleibseln von Circle und Thumbs Down haben sich The Setup geformt, die mit “The Pretense Of Normality” ihr eigentliches Debüt vorlegen.

Zwar gab es 2004 schon die EP “Nine Kinds Of Pain”, jedoch war das Teil eigentlich als Demo geplant und wurde nur auf Drängen des Labels hin überhaupt veröffentlicht. Dabei waren die Songs alles andere als schlecht und im direkten Vergleich mit dem aktuellen Rundling noch ‘ne Spur schneller.

Tempo ist aber nicht alles und das wissen auch die Jungs von The Setup. Wurzelten Circle und Thumbs Down anfangs noch fest im Old School-Hardcore, so scheuen The Setup nicht davor zurück, auch ein paar modernere Elemente in ihre Musik zu integrieren. Deswegen aber gleich von Metalcore zu sprechen, wird der Sache nicht gerecht.

Klar, die Belgier haben hin und wieder definitiv ein paar Thrash-Elemente in ihrer Mucke und die beiden Klampfer verstehen ihr Handwerk. Trotzdem ist das hier nichts anderes als ein ultrabrutales Hardcore-Brett, das vor allem durch die derben Shouts von Dries Olemans lebt. Der Kerl knallt einem seine überaus intelligenten Lyrics mit einer Wut vor den Latz, der man sich nur schwer entziehen kann.

Einzig und allein bei “Nails” greift Dries kurzfristig auf seinen Cleangesang zurück und macht dabei einen richtig guten Eindruck. Wäre kein Beinbruch, würde er dieses Experiment öfters wagen, aber ich befürchte, dafür ist der Kerl einfach zu wütend. Anspieltipps zu nennen, ist auf “The Pretense Of Normality” recht schwierig, denn die Scheibe ist ein einziger, brachialer Hardcore-Brocken. Wer’s vor den Latz will, öffnet hier seine Brieftasche.
Ivan [H]ard[C]ore

Tra le ultime uscite dell’olandese GSR non si può non citare l’interessantissimo “The Pretense Of Normality” dei belgi The Setup, band che si conferma tra le rivelazioni del 2005 in quanto rievoca quel new school hardcore che tanto diede impatto alla scena mondiale con gruppi ormai leggendari come Earth Crisis e Turmoil. Qui si cerca di non mettere piede nell’area metalcore limitandosi a suonare del robusto hardcore con potenti breakdowns, massicci attacchi di basso distorto e voce urlata ma circoscritta dalla mancanza di estremismi come growl e screams. Senza calare il loro ritmo The Setup utilizzano quindi le loro conoscenze sull’hardcore e tirano fuori undici canzoni coinvolgenti al massimo dimostrando che ancora oggi l’hardcore può essere appesantito con stile, senza privarlo del suo nome. Hardcore certamente moderno ma sicuramente degno di essere chiamato così, del resto le varie “Out of Sync”, “Abattoir” e “Judas Kiss” sono solo alcune delle dimostrazioni di quanto detto finora. Questo è un disco che certamente farà parlare di sé nell’ambiente underground in quanto senza alcun scrupolo fa tornare in platea i bei tempi in cui a scatenare macelli c’erano su tutti Trial, One King Down e Day Of Suffering, i nostalgici di quei tempi non potranno non apprezzare “The Pretense Of Normality” per via della sua potenza semplice e genuina proprio come i gruppi migliori del giro sono stati. Certamente una perla e una ventata di freschezza nella già comunque producente scena europea, The Setup riaprono con stile il discorso del new school hardcore e quasi certamente in futuro si sentirà ancora parlare di loro, sperando in altre uscite del genere.

Rating: 8/10

After their well-received 7” out on Anger Management Records, The Setup joined forces with Gangstyle and now deliver their first full-length called “The Pretense Of Normality”, another huge step ahead for this great band from The Netherlands.

The band’s “Nine Kinds Of Pain” EP was an extremely solid effort, but it lacked a bit of an own flavour. With “The Pretense…” The Setup have finally found their own niche and deliver 11 songs of powerful modern hardcore goodness, that show influences ranging from Unbroken and The Hope Conspiracy to Turmoil, Harvest and 108. Thus, this album is all about an updated version of what once was called “new school” hardcore, so expect metallic guitars, striking grooves and frighteningly intense vocals. Singer Dries was previously responsible for the vocal-duties of the fantastic, but unfortunately defunct Circle and as known from his old band his incredibly powerful voice pulls a lot of unbridled energy into each of the tunes. His screams totally hit the mark and only allow comparisons to standout-vocalists, like Kevin Baker (The Hope Con) or Rob Fish (108). Musically, the band has left their The Suicide File-influences behind, what I appreciate, since too many bands recently experimented with more rocked-out patterns, while rarely reaching the epic class of the old Boston band. To safe their soundscape from monotony, The Setup speed things up every now and then or throw in a few gigantic breakdowns. As mentioned the band’s music feels a lot more unique than in the past and the reason for that lays probably in the driving guitar-work, that is full of mighty one-string riffs and beefy chord-progressions (“Judas Kiss”). Often it feels like someone slaps with a hammer right in your face over and over again, no matter if it‘s “Death Of A Nation” or the ferocious opener “Out Of Sync”. Even though this record isn’t as packed with stand-out anthems as for example a The Hope Conspiracy-album, it offers enough highlights to entertain you well. “Theory Of The Crime” features a plain jaw-dropping staccato-part, while “Degrees Of Separation” includes a nicely dropped melody, that fits perfectly to the moody atmosphere of this album. The stop-and-go part of “Abattoir” should have a floor-clearing effect at the bands shows, even though The Setup are definitely not one of your stereotype “mosh”-bands. I give negative points for the strange singing-part at the end of “Nails”, that adds absolutely nothing to this album or maybe I just don’t get it. The catchiness-barometer still leaves a bit room for progression with future releases, but altogether I‘m pretty impressed.

This is a perfectly produced modern hardcore album, that is nevertheless absolutely timeless in sound. When you’re a fan of wall-of-sound guitars combined with straight out hardcore aggression and over-the-top intense vocals, then I highly recommend you to pick this one up!
Reviewer: Matto
Rating: 8/10

“The Setup schaffen es, die Energie des klasischen Hardcore, die Komplexität moderner Sub-Genres und die Tightheit des Metal zu einem Gebräu zu kombinieren…” oh Mama da trägt einer aber mal gar nicht dick auf. Trotzdem sollte man sich nicht abschrecken lassen, denn der Sound von The Setup kann sich auf jeden Fall sehen lassen.

Man spielt zum Glück keinen 08/15 Metalcore, sondern legt das Haupaugenmerk auf sehr agressiven Hardcore, den man dann in der Tat mit ein wenig Metal anreichert ohne es aber zu übertreiben. Kommt sehr gewaltig daher, auch aufgrund des Gesangs, der ein bisschen nach Scott Vogel klingt, überhaupt könnten The Setup die etwas metalischeren Terror sein. Schön auch, dass sich der Sänger cleane Passagen schenkt (ausser ganz kurz mal beim Lied “Nails”, was dann auch direkt nicht so toll klingt).

Fettes Teil jedenfalls kann man nichts dran aussetzten. Nichts neues, dafür aber gut. Punkt.
Reviewer: Henrik

Der Bandname SETUP erfreut / erfreute sich scheinbar großer Beliebtheit, anders ist es nicht zu erklären, dass es sich bei den Belgiern um die dritte mir bekannte Band mit diesem Namen handelt. Ich konnte aber noch weitere interessante Namensparallelen finden. So handelt es sich bei “the setup” um einen Unbroken-Song. Der Name eines Bandmitglieds (Beckers) ließ mich sofort an die Beckers-Brüder, der ebenfalls aus Belgien stammenden KINDRED, denken, auch wenn hier keine Überschneidung vorliegt. Auch wenn diese von mir getroffenen Zusammenhänge reiner Zufall sind, deuten sie in eine Richtung, die dieses Album prägt. Geboten wird kraftvoller metallischer Newschool-Hardcore (kein Metalcore!), wie er gerade von Bands wie UNBROKEN, KINDRED aber auch HARVEST, DESPAIR und anderen gespielt wurde. Damit haben sich die Ex-Mitglieder von CIRCLE und THUMBS DOWN einem sound verschrieben, welcher heute leider viel zu selten geboten wird. Trotz dieser Zeitreise in die Mitte der 90er klingen THE SETUP keineswegs altmodisch, sondern schaffen es, ihr full length debut modern und innovativ klingen zu lassen. Neben den 10 Songs enthält das Album noch ein atmosphärisches Instrumentalstück mit Sprach-Samples, ein gelungener Ausklang für diese hervorragenden Platte. Knappe 35 Minuten, die jedem “Früher war alles besser”-Verfechter Recht geben, ihn aber gleichzeitig Lügen strafen.
Aus den Überresten der Bans CIRCLE und THUMBS DOWN haben sich THE SETUP formiert und sind seit dem eine von vielen belgischen Hardcore Bands. Doch THE SETUP stechen aus dem großen Pool der Bands hervor, denn sie verbinden auf ihrer aktuellen CD “The Pretense Of Normaility” Old School mit New School und Shouter Dries Olemans gibt mit seiner brutalen Stimme THE SETUP seinen eingenen Touch. THE SETUP sind ein Brett an dem man festgenagelt ist und nicht mehr loskommt. Sie kommen mit einer so enormen Wucht um die Ecke, wie man es nicht von jeder Hardcore Band kennt. SIe halten eine gute Balance zwichen Metalcore und Hardcore und wiseen wie man richtig auf den Intrumenten prügelt. GSR Music hat mit dieser Band wirklich ein starkes Pferd im Stall.
reviewer: Paul Raw Nerve

It’s looking good when you see people in Deadguy and JR Ewing t-shirts on the band photograph, and when ‘Out of sync’ gets going with some swirling ambience and then kicks in really well, I am now expending good things. And good thing do follow immediately as this is some of the best straight-up heavy hardcore I’ve ever heard.

My main favourites from this style would be listed as Torn Apart, One King Down, Hatebreed on the ‘Satisfaction is the death of desire’ album only, Turmoil, and this has to be included in amidst that hallowed list. Great riff ideas, a fantastic mix of discordance and catchy, great pace and a lively atmosphere all round, very strong vocals, and the whole thing is just perfectly delivered by this Belgian band. ‘Abattoir’ comes along as my favourite from this album full of infectious and well pieced together songs, having an even more varied mix of simplistic and more complex construction, and some great off kilter riffing really sets this one apart. Definitely hearing Harvest and maybe some Adamantium in

there as well. ‘Nails’ seems to pick the pace up even more as well and also includes an unexpected Alice in Chains singy section.

With hints of The Hope Conspiracy in there as well, there is much to appeal to those who like their straight forward rocking metallic hardcore, as well as those who love it with a razor sharp edge, and I can see this one getting a lot of plays round these parts.